Translate

sexta-feira, 12 de setembro de 2014

FUNDACIÓN DEL ESPAÑOL URGENTE

Agencia EFEFundéu - BBVA
FUNDACIÓN DEL ESPAÑOL URGENTE

Unasur


solo con mayúscula 


inicial

Recomendación urgente del día
Se recomienda que Unasur se escriba solo con mayúscula inicial, por tratarse de un acrónimo de más de cuatro letras de un nombre propio, según indica la Ortografía de la lengua española.
Este término es el acrónimo de Unión de Naciones Suramericanas y diversos medios de comunicación tienden a escribirlo en mayúsculas: «El ex-presidente de Colombia Ernesto Samper asume la dirección de UNASUR» o «Entrevistamos al nuevo Secretario General de UNASUR».
Si bien existe la opción de escribir estos acrónimos en mayúsculas, es aconsejable que, cuando se trate de nombres propios, solo se escriba con mayúscula la inicial, como en el ejemplo mencionado de Unasur o en otros como FiturUnescoCampsa, etc.
Se recuerda además que los cargos se escriben en minúscula (presidente,ministrosecretario general…) a diferencia de los organismos (Presidencia,MinisterioSecretaría General…) y que el prefijo ex- se escribe generalmente unido a la palabra siguiente y sin guion (expresidente, no ex presidente niex-presidente).
Así, en los ejemplos anteriores, lo adecuado habría sido escribir «El expresidente de Colombia Ernesto Samper asume la dirección de Unasur» y «Entrevistamos al nuevo secretario general de Unasur».

ASIGNATURA


¿De dónde vienen?: Parte de una gran familia

 |  
MARÍA LUISA GARCÍA MORENO (REVISTA EDUCACIÓN NO. 141, CUBA, ENERO-ABRIL, 2014)




Todo el mundo lo sabe: damos el nombre de asignatura a «cada una de las materias que se enseñan en un centro docente o que conforman un plan académico de estudios»; pero, ¿de dónde viene el término?


La palabra en cuestión se asentó en nuestra lengua con esa acepción ya en el siglo xix, derivada de signo, cultismo —«vocablo procedente de una lengua clásica que penetra por vía culta en una lengua moderna sin pasar por las transformaciones fonéticas normales de las voces populares»—, que pertenece a la familia de seña que, a su vez, procede del latínsigna, plural de signum, voz que significa «señal, marca» e «insignia, bandera». Entre sus varias acepciones signo incluye una relacionada con las constelaciones, «cada una de las doce partes iguales en que se considera dividido el Zodiaco» y, en este sentido, se entendía como «algo que predestinaba la vida humana» y, más tarde, como «destino del hombre».
Otros cultismos derivados de seña serían signar, «hacer, poner o imprimir el signo», «dicho de una persona: poner su firma», «hacer la señal de la cruz sobre alguien o algo», de ahísignatario y signatura; consignar, «asentar en un presupuesto una partida para atender a determinados gastos o servicios», consigna, consignación, consignatario; designar, «señalar o destinar a alguien o algo para determinado fin», «denominar, indicar», designio; insigna, «señal, distintivo, o divisa honorífica», «bandera, estandarte, imagen o medalla de un grupo civil, militar o religioso» e insigne, «célebre»; persignar, «hacer la señal de la cruz»; resignar «conformarse con la adversidad» y resignación; significar, «hacer saber, declarar o manifestar algo», «representar, valer, tener importancia», significación, significado y significativo.
He dejado para el final asignar, «señalar lo que corresponde a alguien o algo», «nombrar, designar», de donde procede directamente asignatura, quizás en el sentido de lo que corresponde aprender.
Como es fácil apreciar, aunque sus valores léxicos se hayan diversificado, en todos esos términos está presente el lexema común derivado del latín signa, lo que les da unidad como gran familia, sin olvidar que, en definitiva, signo es cultismo que procede de seña y que esa esla familia mayor.
Asignatura  cuenta con tres sinónimos: disciplina, materia y ciencia,  y en determinados contextos pueden usarse especialidad rama.
De modo que el término asignatura, de uso tan común, forma parte de una extensa y variada familia, un tanto «aristocrática» por proceder de un cultismo.

LOS SIETE SABIOS DE ROMA


Hallan en Escocia el incunable más antiguo en castellano de Los Siete Sabios

 |  
BELÉN MOLLEDA (AGENCIA EFE)

El incunable «más antiguo» imprimido en castellano de La Historia de los Siete Sabios de Roma, una obra de gran popularidad mundial, traducido prácticamente en todas las lenguas y que en el siglo XIX perteneció a la Casa Real española, ha sido localizado en Escocia y está en manos de un particular.


María Jesús Lacarra muestra en su ordenador una imagen del incunable. Foto: © EFE/Javier Cebollada
MARÍA JESÚS LACARRA MUESTRA EN SU ORDENADOR UNA IMAGEN DEL INCUNABLE. FOTO: © EFE/JAVIER CEBOLLADA
Este incunable, que está «incompleto» y que pudo haber sido imprimido en Zaragoza «entre los años 1488 y 1491», es un libro de cuentos anónimo, cuenta con 32 grabados «bastante buenos», uno de los cuales se repite, y 44 folios, ha explicado a Efe María Jesús Lacarra, profesora de la Facultad de Letras de la Universidad de Zaragoza.
Hasta ahora el incunable más antiguo en castellano que se conocía de esta obra se encuentra en la Biblioteca Nacional en Madrid y fue imprimido en Sevilla en una fecha que no figura en la obra, aunque los investigadores la sitúan en el año 1510, ha explicado.
Se trata de una colección de cuentos orientales, cuyo antecedente está en el siglo II o III antes de Cristo y su elaboración sigue el modelo de Las mil y una noches, en el sentido de que son una serie de historias que se cuentan, en las que hay una persona que está a punto de morir y que «termina bien», ha explicado.
El incunable, está «incompleto», y en él no figura ni lugar, ni fecha, si bien Lacarra está «convencida» de que la obra se imprimió en Zaragoza, primero porque una de las «pistas» que había antes de localizar el libro ya llevaban a esta ciudad y en segundo lugar por la cantidad de «aragonesismos» que se encuentran en la publicación.
Todos los indicios apuntan además a que esta obra fue imprimida en el taller Hurus, el único que había en Zaragoza entonces, y, a juzgar por el tipo de letra, por Juan Hurus, quien estuvo de responsable en esta imprenta entre los años 1488 y 1491.
La investigación sobre este incunable se presenta mañana en el Congreso de Historia Medieval de Zaragoza, que comienza hoy.
Lacarra, que ha sido la que ha localizado la obra, ha explicado que la encontró en una base de datos digital inglesa sobre incunables «posiblemente nada más ser incluida» y en su ficha, «muy imprecisa», se limitaba a apuntar que para más información había que acudir a la Biblioteca de Edimburgo (Escocia).
El hallazgo le quitó el sueño e inmediatamente se puso en contacto con esta biblioteca, que, a su vez, hizo de intermediaria con el propietario del incunable, quien finalmente accedió, tras una serie de trámites y de acuerdos, a enviar a la investigadora una copia escaneada.
Del propietario, no sabe el nombre y ni siquiera si es mujer u hombre. Lo único que conoce es que debe de entregarle todas las publicaciones que se hagan sobre la obra y que los derechos sobre este libro son de él.
Sí conoce, según ha explicado, que la obra perteneció en el siglo XIX a la Casa Real española, concretamente al infante Antonio Pascual de Borbón, hijo de Carlos III, que no llegó a ser rey y que tenía una gran biblioteca, que se dispersó al fallecer en 1817.
También tiene la certeza, según ha explicado, de que el incunable perteneció a la colección del pintor inglés, Charles Fairfax Murray, que murió a principios del siglo XX y que tenía una gran pasión por los libros. Su biblioteca se subastó al morir en 1918.Se desconocen más detalles sobre esta obra, de unas dimensiones de 18×27 centímetros, explica la autora.
El incunable está «incompleto», ha asegurado Lacarra, que calcula que le faltan unos «dos o tres folios, probablemente uno de ellos con un grabado», una circunstancia que ella ha descubierto y que no conocía ni el coleccionista, ni la biblioteca de Edimburgo, probablemente por su desconocimiento a fondo del castellano.
La investigadora llegó a esta conclusión al comparar la obra con la edición de Sevilla, que tiene «grabados más pobres». Del coleccionista desconoce más datos, aunque sí espera que después de que se realice la publicación de las actas del congreso que se celebra en Zaragoza y donde lo va a presentar, le permita realizar una edición facsímil.

CIBERIRMANDADE DA FALA

  LINGUA . CIBERIRMANDADE DA FALA

Insulta en galego, 

334 formas de galeguizar os teus insultos




Relación alfabética coas súas definicións dos insultos máis empregados no idioma galego

 



Apalermado: Pailán
Apoucado: Caguiñas, apouvigado
Argalleiro: Rillote
Atrapallado: Chafulleiro
Avarento: Avaro, cotroso, cutre, mesquiño, raña, rañado, rañento, rillachavos, roñoso, tacaño.

Babeco: Pailán
Babiolo: Pailán
Badoco: Pailán
Badulaque: pirristraca, perristraca
Baduán: Barallocas.
Baldreu: 1.Pel de ovella que serve para facer luvas. 2. Persoa sucia, mal amañada: badanas, baldrogas, baltroeiro, bandallo, chocalleiro, choqueiro, cocho, fargalleiro, fargallón, farrapeiro, farrapento, galdracha, galdrán, galdrapo, galdrogas, galdrupas, goldracha, marrán, palafustrán, pingallo, porcallán, porco, zalapastrán.
Baldrogas: Baldreu
Baltroeiro: Baldreu
Bandallo: Baldreu
Baralleiro: Barallocas
Barallocas: Que fala en exceso ou sen sentido. Badúan, baralleiro, charlatán, deslinguado, falangueiro, lareta, lerchán, lercho, lingoreteiro, zaragateiro, zarangalleiro
Barbuzán:de barba grande. Barbazán
Barrigudo: Gordeiro
Bobo: Pailán
Bribón: Rillote
Bruxa: Lurpia
Bulebule: Que todo o toca e desordena. Que non ten parada. Bulideiro, inquieto, traveso, rebilisco
Bulideiro: Bulebule
Burlateiro: Sórneas
Burlego: Sórneas
Burlón: Sórneas
Burrán: Pailán
Buzaco: Brután

Cabalón: Galistreira, Marimacho, maroutallo
Cabalote: Galistreira
Cacharreiro: 1. Que fai cacharros. 2. Vendedor ambulante.
Cacharulo: Que ten grosas as nádegas.
Cachazudo: Prosma, mortenegra
Cagado: Caguiñas
Cagainas: Caguiñas
Cagaíñas: Caguiñas
Cagán: Caguiñas
Cagarolas: Caguiñas
Cagón: Caguiñas
Caguelo: Caguiñas
Caguiñas: Apoucado,chaíñas, cobarde, cagado, cagainas, cagaíñas, cagán, cagarolas, cagón, caguelo, remendafoles. Ver ñácaras
Camanduleiro: Hipócrita
Candonga: Preguiceira, churriana
Caneludo: Persoa que ten as pernas moi longas. Zancudo
Canfurneiro: Pándego
Canchés: Persoa que ten as pernas torcidas para fóra e xunta os xeonllos. O contrario é Zopo
Caprichoso: Panximicas
Caradecona: Caralavada, desvergonzado
Carallán: Pándego
Catramoia: Xoto, túzaro, toxo
Chafulleiro: Atrapallado, chafallas, chafalleiro, chafullas, farfalleiro, farfallón, mastalleiro, tranfullas, tranfulleiro, trapaceiro, trapalleiro, zaramalleiro, zarapalleiro.
Chambón: Chafalleiro, chafulleiro.
Chapón: Persoa que come con voracidade. Galdrumeiro
Charlatán: Barallocas
Chilón: Delator
Chimpafigos: Pillabán, tunante
Chocho: Choucho
Chocalleiro: 1. Persoa que leva o chocallo. 2. Que ten por costume dicir ou facer chocalladas (bromas ou chanzas de dubidoso gusto). 3. Persoa esfarrapada ou desaseada. Baldreu. 4. Máscara de entroido
Choqueiro: 1. Baldreu. 2. Dise da broma de dubidoso gusto. 3. Máscara
Choracricas: Choromicas
Choranabizas: Choromicas
Choricas: Choromicas
Choromicas: choracricas, choranabizas, choricas, choromiqueiro. Ver Garafateiro
Choromiqueiro: Choromicas
Chosco: 1. Que non ve ou ve por un só ollo. 2. Rendido polo sono.
Chupatintas:*
Chupón: Egoísta
Churriana: Prostituta
Cocho: Baldreu
Coitado: Ñácaras.
Comellón: Gorxón
Coto: Maneto
Cotroso: Avarento
Cubilón: Lacazán
Cutre: Avarento

Desasisado: Tolo
Deslinguado: Barallocas

Egoísta: Chupón, ególatra
Ególatra: Egoísta
Energúmeno: 1. Persoa posuída polo diaño. 2. Persoa moi encolerizada.
Esmorgante: Pándego

Fachada: Con beizos leporinos.
Fachendoso: Farfantón
Falangueiro: Persoa extrovertida e faladora. Barallocas.
Faldeiro: Lambecricas, encumillamado
Falso: Zaino ou zunado
Fandangueiro: Pándego
Fanfarrón: Farfantón
Fantasmón: Farfantón
Fantoche: Fantasmón
Fañoso: Gangoso.
Farandoleiro: Pándego.
Farfallán: Farfantón
Farfalleiro: Chafulleiro. Farfallón.
Farfallón: Que ten moi pouco coidado no seu traballo. Chafulleiro
Farfantón: fachendoso, farfallán, figurón, finchado, fanfarrón, fantasmón, fantoche, farfallán, farruco, galo, pantalleiro, pantasmón, presumido, presuntuoso, rufo, ufano
Farfullas: Dise da persoa que fala moi de presa e que se atropela
Fargalleiro: Baldreu
Fargallón: Baldreu
Farrapeiro: Baldreu
Farrapento: Baldreu
Farrista: Pándego
Farruco: Farfantón
Farsante: Mentireiro
Fazañeiro: Que alardea das súas fazañas.
Fazuleiro: Persoa que ten moi carnosas as meixelas.
Fedello: que enreda moito, revoltoso inquedo. Fuchicas, fervello, salgarito.
Figurón: Farfantón
Finchado: Farfantón
Folgazán: Lacazán, nugallán
Fuchicas: Fedello
Fuciñudo:*

Gago: Zarabeto
Galdracha: Baldreu
Galdrán: Baldreu
Galdrapo: Baldreu
Galdrogas: Baldreu
Galdrumeiro: persoa que come avidamente e con desaseo. Chapón
Galdrupas: Baldreu
Galistreiro/a: 1. Curiosón. 2.Marimacho. Cabalón, cabalote
Gallofeiro: Pándego. Amigo das festas e diversións
Galo: Persoa prepotente e provocativa: Farfantón
Galopín: Rillote
Gandulo(gandula): Lacazán
Gangoso: Fañoso, sorneón.
Garafeteiro: Persoa que tende a facer aloumiños ou ñáñaras. Melindreiro, Mequeiro, mexerica, mexeriqueiro, mimarracheiro, miñaxoia, xoíña, xanciño. Ver Choromicas
Garatuxeiro: Que gaba ós demais en exceso. Loamiñeiro
Garza: Churriana, candonga
Ghaleador: Fodedor
Goldracha: Baldreu
Gordecho: Gordeiro
Gordeiro: Barrigudo, gordecho, panchés, panzudo.
Gorlón: Rosmón
Gorxón: Comellón
Gruñón: Rosmón

Indolente: Prosma, alpabarda
Inquieto: Bulebule, pedrés
Irónico: Sórneas

Lacaceiro: Lacazán
Lacazán: Dise do que non quere traballar. Cubilón, folgazán, gandulo, lacaceiro, langrán, lerchán, lercho, loubán, nugallán, nugalleiro, palanquín, panqueiro, preguiceiro, vago, zángano.
Lagoñeiro: Larpeiro
Lambecricas: 1. Home que anda sempre entre mulleres. Faldeiro. 2. Lambecús, Garatuxeiro, Lapacricas.
Lambecodias: Garatuxeiro
Lambefoulas: Avarento
Lambecús: Garatuxeiro
Lambetas: Larpeiro
Lambeteiro: Larpeiro
Lambisqueiro: Persoa á que lle gustan as lambetadas ou andar a comer pouco e pouco: lambuxeiro
Lambón: Larpeiro
Lambuxeiro: Lambisqueiro
Lambuzas: Larpeiro
Lampantín: Lapatín
Langrán: Que ten aversión polo traballo. lacazán. 2. Dise da persoa moi alta e desproporcionada.
Lapatín: Larpeiro
Larbuceiro: Larpeiro
Lareta: Indiscreto que todo o divulga.Larpán: Larpeiro
Larpeiro: lagoñeiro, lambetas, lambeteiro, ver lambisqueiro, lambón, lambuzas, lampantín, lapatín, larbuceiro, larpán, larpón, xaropeiro
Larpón: Larpeiro
Lelo: Pailán
Lerchán: lercho
Lercho: 1.Barallocas. 2. Indecente. 3. Lacazán. 4. Dise da persoa que come e bebe demasiado.
n: Barallocas
Loamiñeiro: Garatuxeiro.
Lorcho/a: 1. persoa de baixa condición. 2. Muller de mala reputación.
Loubán: 1. Astuto, pícaro, truhán. 2. Lacazán.
Louco: Tolo
Lunático: Tolo
Lurpio/a: 1. Ladrón (ladroa, ladrona, ladra), estafadora. Rapañeiro, raspiñeiro, raspuñeiro 2. Muller vella e fea: Bruxa, pandorca. 3. Voraz.

Malfeitor: Que cometeu ou comete actos criminais.
Malicioso: Sórneas
Malintencionado: Zunado
Malmirado: Dise da persoa mal considerada.
Malpocado: Coitado, infeliz,desgraciado. Ñácaras
Manco: Maneto
Maneto: Coto, manco, toco
Maroto: 1. Macho da gaivota. 2. Rillote
Marrán: Baldreu
Marulo: 1. Pailán. 2. Terco, Testán
Marrecas: Xorobeta
Mastalleiro: que traballa sen esmero. Chafulleiro
Matachín/a: Matón*
Matón*
Meixelas: Persoa que se queixa moito
Melindreiro: Garafateiro
Mentireiro: Farsante.
Mequeiro: Garafateiro
Mesquiño:*
Mexerica, Mexerica ou C: Ver Mexeriqueiro
Mexeriqueiro ou Mexiriqueiro: 1. Persoa remilgosa ou mimarralleira. Panximicas. 2. Garafateiro
Milhomes: Maricallo
Mimarracheiro: Garafeteiro
Moinante: Moina, moíña
Mornias: apoucado

Nacho: Chato
Necio: Pailán Nugallán: Lacazán
Nugalleiro: Lacazán, mangoeiro.

Ñácaras: Dise do home pequeno, coitado, pouca cousa, ñoño, malpocado, xan, xirigaito, xornas
Ñato: Chato
Ñoño: Ñácaras

Osmón (osmona, osmoa): que osma, que rastrea ou axexa mediante o olfato)

Pachán:Prosma
Pachorrento: Prosma
Pachorro: Prosma
Padexas: Padexeiro, sobón
Padexeiro: padexas
Paduán: Pailán
Pagüelo: Parvo, pampo, pasmón, touporroutou
Paifoco: Pailán
Pailaroco: Pailán
Paizoco: Pailán
Pailán: 1. Ignorante, inculto. 2. Apalermado, babeco, babiolo, badoco, bobo, burrán, lelo, marulo, necio, paduán, paifoco, pailaroco, paizoco, paleto, panoco, palabea, palanquín, palurdo, pampo, ver papamoscas, parviolo, parvo, pimpín, pipiolo, zopenco, zoquete
Palabea: Pailán
Palabreiro: Persoa que promete moitas cousas e logo non cumpre
Palafustrán: Baldreu
Palanquín: 1. Pailán. 2. Lacazán
Paleto: Pailán
Palurdo: Pailán
Pampo: Papón, pasmón, paspán, palastrán, palimoco, palamán, pallón, alifáfaro, toupa
Panchés (panchesa): Gordeiro
Pancho: Prosma
Pándego: Dise da persoa amiga das farras e diversións. Canfurneiro, carallán, esmorgante, fandangueiro, farandoleiro, farrista, gallofeiro, parrandeiro, rexoubeiro, trouleiro.
Pandorca: 1. Muller grosa e preguiceira. 2. Muller desastrada e sen gracia. Lurpia
Panolo: Pailán
Panqueiro: Lacazán
Pantalleiro: Farfantón
Pantasmón: Farfantón
Panzudo: Gordeiro.
Panximicas: Persoa que anda con demasiados remilgos. caprichoso, mexiriqueiro, panximiqueiro.
Panximiqueiro: Panximicas
Panxolas: Dise do que sabe capta-la vontade doutro con enganos e gabanzas.
Papainas: Papamoscas
Papafilloas: Papamoscas Papalastrán: Papamoscas
Papaleisón: Papamoscas
Papamoscas: (Pailán). papainas, papafilloas, papalastrán, papaleisón, papán, paparón, papoio.
Papán: Papamoscas
Papaostias
Paparón: Papamoscas
Papoio: Papamoscas
Parrandeiro: Pándego
Parsimonioso: Prosma
Parviolo: Parván
Parvo: Pailán
Pedichón:*
Pícaro: Rillote
Pillabán: Rillote
Pillo: Rillote
Pimpín: Pailán
Pingallo: Baldreu
Pipiolo: Pailán
Porcallán: Baldreu
Porco: Baldreu
Porfiador: Porfión
Porfión: Porfiador, teimoso
Pousafoles: Prosma
Pousón: Prosma
Prea: Falso, sucio, desprezable
Preguiceiro: Lacazán
Presumido: Farfantón
Presuntuoso: Farfantón
Prosma: Persoa lenta, pesada, tardona. Cachazudo, indolente, pachán, pachorrento, pachorro, pancho, parsimonioso, pousafoles, pousón, sórneas, tardón.
Prostituta: Churriana. lorcha

Rabechas: Rabechudo, rabión
Rabelludo: de trato brusco. Xoto
Rabisaco: bule-bule, persoa con moito xenio
Rallante: Prosmeiro
Rancoroso:*
Raña: avarento
Rañado: avarento
Rañán: Trampulleiro
Rañento: avarento
Rañón: Trampulleiro
Rañoso: 1. Sarnoso. 2. Trampulleiro
Rapaceiro: Persoa que gusta dos rapaces.
Rapañeiro: Raspiñeiro
Rapatundas: Dise do que por apoucado aguanta tundas de todos.
Raposeiro: Astuto, malicioso, raposo, renarte, zamurdo, zorro
Raspiñeiro: Dise do que rouba cousas de pouco valor. Rapañeiro. raspuñeiro
Remendafoles: Caguiñas
Rexoubeiro: 1. Que fala mal doutras persoas. 2. Dado ás troulas e diversións. Pándego
Rifante: Rifeiro
Rifeiro: Dise de quen é amigo de andar en rifas ou liortas. Rifante.
Rillachavos: Avarento
Rillote: Argalleiro, bribón, galopín, maroto, pícaro, pillabán, pillo, trangalleiro, traste, trasto, zaragalleiro, pedrés
Rincheiro: Que ri con estridencia, ensinando os dentes.
Roñoso: avarento
Rosmón: Gorlón, gruñón
Rufián: 1. Persoa perversa e despreciable. 2. Alcaiote, proxeneta, traficante de mulleres públicas.
Rufo: Farfantón

Sacaespiñas: Cotilla, soneco
Sobón: Padexas
Sórneas: 1. Individuo calmoso ou lento. Prosma. 2. Burlateiro, burlego, burlón, irónico, malicioso
Sorneón: Que fala polo nariz. Gangoso

Tacaño: Avarento
Tardón: Prosma
Tatexo: Zarabeto
Tato: Zarabeto
Teimoso: Porfión
Terco: Marulo
Testán: Marulo
Toco: Maneto
Tolainas: Tolo
Toleirón: Tolo
Tolitates: Tolo
Tolleito:*
Tolo: Desasisado, louco, lunático, tolainas, toleirón, tolitates
Tragón: Comellón
Traicioeiro: Zaino
Traidor: Zaino
Trampulleiro: Rañán, rañón, rañoso, trampeiro, trampón, tramposo, trampullón
Trampuzas: Persoa involucrada en negocios sucios.
Tranfullas: Chafulleiro
Tranfulleiro: Chafulleiro
Trangalleiro: Rillote
Trangallón: Individuo alto e desgarbado
Trapaceiro: Chafulleiro
Trapalleiro: Chafulleiro
Traste: Rillote
Trasto: Rillote
Traveso: Bulebule
Trouleiro: Pándego
Truhán:Moína, moinant

Ufano: Farfantón

Vago: Lacazán
Virachaquetas: Chaqueteiro

Xan: Home de pouca personalidade que é manexado por todos. Ñácaras.
Xaropeiro: 1. Persoa á que lle gustan as mesturas raras. 2. Larpeiro
Xirico:Dise da persoa de constitución feble.
Xirifeiro: 1. Dise da persoa delicada, fina. 2. Espabilado
Xirigaito: Ñácaras. Falto de carácter
Xogantín: Afeccionado ó xogo de cartos.
Xornas: Ñácaras. Apoucado, falto de carácter
Xoto: Dise da persoa esquiva, arisca. Rabelludo
Xudas: Zaino, traidor
Xurafaz: 1. Que xura ou blasfema moito. 2. Persoa cruel, inhumana.

Zaíno: Falso, traicioeiro, traidor, xudas, zuíño. Ver Zunado
Zalapastrán: Baldreu, pastrán, fargallón, bandallo, persoa sucia e mal amañada
Zancaxoso: Zopo
Zancudo: Caneludo
Zángano: Lacazán
Zarabeto: Gago, Tatexo, Tato
Zaragalleiro: Rillote
Zaragateiro: Barallocas
Zaramalleiro: Chafulleiro
Zarangalleiro: Barallocas
Zarapalleiro: Chafulleiro
Zopenco: Pailán
Zoquete: Pailán
Zopo: Persoa que ten os pes metidos para dentro. Zancaxoso. O contrario é Canchés
Zuíño: Zaino
Zunado: Malintencionado. Ver Zaino

FUNDACIÓN DEL ESPAÑOL URGENTE

Agencia EFEFundéu - BBVA
FUNDACIÓN DEL ESPAÑOL URGENTE

vela, 


términos 


relacionados

Recomendación urgente del día

Con motivo de la celebración del Campeonato Mundial de Vela en Santander, se ofrecen algunas claves sobre términos y expresiones que aparecen con frecuencia en las informaciones relacionadas con este deporte.
1. El deportista que participa en este tipo de pruebas es un regatista velerista. También se emplea con frecuencia el término genérico navegante.
2. El lugar donde se realizan las pruebas de vela o regatas se denomina campo de regatas.
3. En una embarcación se denomina proa a la parte delantera, popa a la trasera, babor a la parte izquierda mirando desde popa hacia proa y estribor a la parte derecha. La eslora de un barco es su longitud medida en la cubierta y la manga su anchura máxima. Se llama amura a la parte de los lados del barco donde empieza a estrecharse para formar la proa.
4. Izar las velas es subirlas y arriarlas bajarlas. Ambas acciones se completan gracias a los cables o cabos llamados drizas.
5. Las distancias se miden, en este tipo de pruebas, en millas marinas onáuticas, que equivalen a 1852 metros.
6. El verbo rolar, referido al viento, significa ‘cambiar de dirección’; referido a una embarcación es ‘dar vueltas en círculo’. La acción de cambiar el rumbo de una embarcación se denomina virarmientras que trasluchar es maniobrar para llevar una vela de un lado a otro de la embarcación.
7. El Campeonato del Mundo aglutina pruebas de las diversas clases olímpicas de vela: 470 (que los aficionados y regatistas suelen pronunciar /cuátro seténta/), 49er (leído /fortináiner/), 49er FX,  finnlaser standard,laser radialnacra 17 (un catamarán o velero con dos cascos unidos) y RS:X (windsurf o tablavela).
8. El término ceñir o de ceñida alude a la navegación contra el viento, mientras que empopar de empopada es navegar con el viento a favor. Barlovento es la parte desde la que viene el viento y sotavento la contraria.
9. El término inglés spinnaker se refiere a un tipo especial de vela grande, con mucha bolsa, que se utiliza cuando se navega de empopada; se puede hispanizar como espináker o utilizar los equivalentes españoles vela de balón de globo. Si se emplea el vocablo inglés, lo adecuado es resaltarlo en cursiva o, cuando no se pueda, entre comillas.
10 Para denominar el cable que sujeta el mástil a la proa se recomienda la forma estay (plural estáis o estayes), mejor que la inglesa stay.
11. La sigla ISAF corresponde a la Federación Internacional de Vela.

quinta-feira, 11 de setembro de 2014

CAMBIOS


Se acercan los cambios en el idioma español

 - 

En octubre se conseguirá la nueva edición del diccionario de la RAE, con interesantes modificaciones a la lengua

Cuando asistíamos al colegio, era bastante común que la maestra, al iniciar el ciclo escolar pidiera materiales de trabajo: libros, útiles, y claro, el infaltable diccionario. Pero no sé si se acordarán de que el diccionario que adquirían los padres para el estudio de la lengua, nunca era igual al del compañero, mucho menos al del año próximo: faltaban palabras, las definiciones eran menos, no traía sinónimos. Y uno, como un aprendiz de la lengua española, siempre se preguntaba: ¿acaso la lengua no es la misma para todos? ¿Por qué existían diferentes diccionarios?
Con el tiempo, entendimos que esa diferencia tenía que ver con el nivel de aprendizaje pero también con la lengua.Pues el idioma, al igual que las personas, cambia. Y como es el lenguaje un hecho social, en continua evolución, los diccionarios también deben acomodarse a los nuevos tiempos lingüísticos. Así es que, el próximo 21 de octubre estará disponible en España y América la edición número 23 del Diccionario de la Real Academia Española (DRAE).
Según adelantaron los especialistas encargados de su revisión, la nueva edición contiene 140.000 correcciones, en tanto se eliminaron unos 1350 artículos. Este es el resultado de un arduo trabajo que consiste no solo en evaluar los usos y desusos del lenguaje, sino también la incorporación de términos nuevos (neologismos) como los extranjerismos, los cambios de significado (semántica), y por supuesto, las cuestiones ortográficas que están en concordancia con la publicación de la Ortografía de la lengua española. En este sentido, algunos de los últimos cambios en la ortografía que afectarán al DRAEserá la supresión de letras como la ych y la ll. Otras de las novedades en la ortografía de la lengua española es el cambio de denominación del muy confuso grupo de las ve y be. Ahora, solo será llamada be a la antes apodada B larga. La otra ve, pasará a denominarse uve, y la w (hasta ahora doble ve), será doble uve. Para terminar, dos noticias más: la palabra solo dejará definitivamente de llevar tilde, cosa que hasta el momento se usaba para los casos de ambigüedad, y el prefijo ex irá unido a la palabra cuando se trate de una sola (expareja, en ex gerente general, se mantiene separado por tratarse de dos términos).
La lengua nunca termina de aprenderse, siempre somos analfabetos de lo nuevo. Por suerte, la RAE nos da un tiempo de aprendizaje antes de castigarnos con el infierno. Mientras la lengua cambia, esperemos entonces la nueva edición del diccionario.

EL MAPA DEL DÍA

Los idiomas más hablados en cada región

Crédito: es.bab.la
Si se tiene en cuenta que las lenguas constituyen unos de los principales factores culturales, un mapaque grafique cuáles son los idiomas más hablados en cada región puede resultar interesante e, incluso, explicativo de algunos conflictos políticos. La idea fue llevada a cabo por los fundadores deBab.la: Andreas Schroeter, Thomas Schroeter y Patrick Uecker.
El español, con el 58%, es el idioma más hablado dentro de Latinoamérica. Le sigue el portugués (33%). Le siguen, muy por detrás, el criollo (2%) y el inglés (1%).
América del Norte (no incluye a México)
El inglés es en esta región el idioma más hablado: 70%. Le siguen el español (9%), el francés (3%) y el chino (1%). Luego hay una gran variedad de idiomas, que entre todos representan el 17 por ciento.
Europa (incluye Rusia y Turquía)
El hecho de que los creadores de este mapa incluyeran a toda Rusia en Europa genera que el ruso (22%) constituya el idioma más hablado. Le siguen en el continente el alemán (12%) y el turco (9%).
Asia y el Pacífico
Aquí el chino es primera minoría, con el 34 por ciento. Luego vienen el idioma indostánico (12%) y el bengalí. El japonés es sólo hablado en esta región por el 3 por ciento.

Con el 17%, el árabe es el idiomas más hablado en el continente africano. Le siguen el suajili y el francés pero, como se sabe, la diversidad de idiomas es tan grande que, luego del inglés (4%), las lenguas kwa (4%) y el hausa (3%), hay otros idiomas que son hablados por el 58 por ciento.

LA RECOMENDACIÓN DIARIA

  LA RECOMENDACIÓN DIARIA resistencia a los antimicrobianos , mejor que  resistencia antimicrobiana   Resistencia a los antimicrobianos , no...